Van de regen in de kerstversiering
“Ik vind het wel leuk om haar een kerstkaartje te geven!”
Het is begin december en de hele dag al druilerig weer. Ieder half uur check ik Buienradar of het nog droog wordt vanmiddag. Het is weer maandag, onze wekelijkse buurtfietsmiddag in de wijk. We staan buiten bij de speeltuin, dus droog weer is fijn. Deze week nemen we kerstkaarten mee met daarbij de vraag: ‘welke buur geef jij een kaartje?’. Een leuke manier om buurtbewoners aan te moedigen wat leuks te doen voor een ander. Ik merk dat ik daarom zin heb om te gaan vanmiddag en ervan baal dat het regent.
Er altijd staan
Buienradar laat wat gaten zien in het witte wolkendek, dus ik besluit de vrijwilliger in het buurthuis de kannen koffie en thee klaar te zetten en toch op pad te gaan. We staan er net, vandaag is er een collega jongerenwerker bij, en de eerste buurtbewoner komt voorbij met haar hondje. ‘Koffie?,’ vraag ik. Na een lichte aarzeling stemt ze toe. Hennie blijkt aan de overkant te wonen en ons al een aantal keer te hebben zien staan. Dit is de eerste keer dat ze aankomt. We kletsen wat over het hondje en vertellen over de kerstkaarten die we meegenomen hebben. ‘Joh, maar ik heb stapels liggen thuis. Het hele complex krijgt van mij altijd een kaartje met kerst’. Aan de overkant van de straat zie ik een moeder met kinderwagen aan komen lopen. Ernaast een jongetje met een Paw Patrol sjaal over zijn oren getrokken. Ze moeten er even uit, vertelt de jonge moeder. Van een buurvrouw heeft ze gehoord dat wij er altijd staan op maandagmiddag. Ze komen een kijkje nemen.
Naar elkaar zwaaien
Het eerste half uur gaat goed, er heeft zich een leuk groepje verzameld rond de fiets. Er stopt een moeder met zoon en dochter op weg naar huis van school. Ze komen vaker even kletsen. ‘Helaas, vandaag geen warme chocolademelk. Limo ook goed?,’ vraag ik de kinderen. Het kerstkoekje gaat er ook wel in. Of ze een kaartje willen tekenen of schrijven, vraag ik. Dat vinden ze een leuk idee. Het meisje, een jaar of 11, vertelt dat ze hem bij een mevrouw verderop in de bus gaat doen. ‘We zwaaien altijd naar haar als we langslopen, dus ik vind het wel leuk om haar een kaartje te geven. We kennen haar verder niet hoor’. Helaas, waar ik bang voor was gebeurt. Het begint te druppen. Eerst de kaarten maar veilig stellen. Het gaat steeds harder regenen en het lijkt niet meer te stoppen. We besluiten de boel maar op te ruimen.
Kom je dan bij mij?
Thea komt aangelopen met hondje Aster. ‘Dat is ook wat, we gaan net opruimen,’ zeg ik. ‘Het lijkt niet meer droog te worden vanmiddag’. Of ze toch nog een bakje koffie mag? Uiteraard, ik schenk tussendoor snel een bekertje in, terwijl ik probeer de overige spullen zo droog mogelijk in de buurtfiets te krijgen. ‘We hebben net kerstversiering opgehangen, kom je anders even kijken binnen?’ Die uitnodiging van Thea neem ik graag aan. Leuk om meteen even te zien en horen wat ze doen rondom kerst in het seniorencomplex. Ik stop de laatste spullen weg en wissel nog even een telefoonnummer uit met de jonge moeder om haar met een andere buurtbewoner in contact te brengen die binnenkort een kerstactiviteit organiseert in de buurt. ‘Ik kom er zo aan Thea!,’ zeg ik. Net als ik de fiets op slot zet komt Anneke naar buiten gelopen. ‘Geen koffie meer vanmiddag?,’ vraagt ze. ‘Kom je dan bij mij?’ Met een glimlach vertel ik haar dat ik eerst even naar de overkant loop en straks nog even bij haar aanbel. Inwendig moet ik een beetje grinniken: dit is dus wat regen doet
