Op bezoek bij Jaap, in ‘het huis met de AED’

Buurtverhalen
‘Je bent welkom hoor als je in de buurt bent!’ Ik tref Jaap in het buurthuis. Jaap is er al jaren vrijwilliger en komt geregeld even buurten voor een praatje. Trots vertelt hij over zijn hobby’s. Of ik zijn motorenverzameling een keer wil zien? Sinds een aantal maanden werk ik in de wijk waar hij woont. We staan er wekelijks met de buurtfiets en geregeld loop ik een rondje door de wijk op zoek naar mensen en ontmoetingen. ‘Nummer 26, ik heb een AED aan de muur. Bel maar aan de volgende keer dat je langsloopt’.

Vandaag besluit in mijn belofte in te lossen en ga ik op zoek naar het huis met de AED. Het is een herfstige dag, er ligt al flink wat blad op de stoep. Met een grote grijns doet Jaap de deur open: ‘Je bent er!’. Ik kom in een gezellige woonkamer terecht. Spic en span ziet het eruit. ‘Boven is het niet zo netjes hoor. Dat is een echte mancave, mijn vrouw komt er niet met haar stofdoek. Ik moet het zelf maar schoonhouden, zegt ze.’

Veel veranderd in de buurt
Glimlachend vraagt Fenny of ik een kopje thee wil? ‘We hebben ook nog chocolaatjes, neem maar hoor.’ We kletsen wat over de familiefoto’s aan de muur, het weekendje weg, dat eraan komt, en de buurt. Al 56 jaar wonen Jaap en Fenny in dit buurtje. De kinderen zijn er opgegroeid. Er is veel veranderd in de afgelopen jaren; buren overleden en nieuwe buurtbewoners ervoor in de plaats. Jaap zit vol verhalen. ‘Zal ik je mijn mancave laten zien, daar kwam je voor toch?’ Als we naar boven lopen kom ik terecht op een zolder vol vitrines, kastjes en een groot bureau. Aan de muur prijkt een 50 jaar oude foto van een stoere jongeman op een blauwe motor. Tientallen modelmotoren achter glas, overal waar ik kijk staat of ligt iets. (Ik snap waarom Fenny zich hier niet waagt met haar stofdoek.) ‘Allemaal zelf in elkaar gezet’ klinkt het trots. ‘Ben er uren zoet mee hoor’.

Verhalen, contacten en ideeën
Heel leuk zo’n inkijkje op een zolder in een doodgewoon rijtjeshuis. Het fascineert me in mijn werk, achter iedere voordeur weer een nieuw verhaal. En hoe staat dat dan weer in verbinding met elkaar? Ik vertel Jaap dat ik onder de indruk ben van zijn hobby en verzameling. We lopen terug via de garage waar hij een blauw racemonster laat zien. Glimmend van trots. Uren kan Jaap nog vertellen over zijn hobby’s. Ik glimlach om zijn enthousiasme. Toch is het tijd om afscheid te nemen. Ik vervolg mijn weg. Benieuwd wie ik verder nog tegenkom vanmiddag tijdens mijn rondje door de wijk. Al die motoren in vitrines brengen me op een idee. Zou Jaap het wat vinden om zijn hobby te delen met buurtbewoners door ze tentoon te stellen in het nieuwe buurthuis? Wie weet tot welke nieuwe verbindingen dat weer leidt? Ik zal het hem eens vragen, de volgende keer als hij weer komt buurten voor een babbeltje.

Geschreven door Tineke Smallenbroek