Chips en zelfgemaakte kippensoep
‘Jij hebt best een leuke baan, of niet?’
‘Tingeling!’ ik laat de buurtfietsbel flink hard klinken als ik even verderop een paar bekende kinderen zie lopen als ik de wijk in rijd. Wekelijks kom ik bij ze in de buurt met de buurtfiets. ‘Hé!’ klinkt het. ‘De buurtfiets!’ Binnen no-time heb ik 3 tieners om me heen. Een verhaal over een nieuwe chipssmaak van een influencer. ‘Iets met perzik en karamel en dan kun je stemmen. We gaan zo naar de supermarkt om het te kopen!’ Ik moet lachen om het enthousiasme en zeg dat chips met perziksmaak me wel een beetje vreemd lijkt smaken. ‘Komen jullie even langs dan straks om te vertellen of het lekker is?’
‘Zal ik anders even helpen?’
Ik vervolg mijn weg naar de vaste stek bij de speeltuin. Vandaag ben ik alleen, mijn collega heeft een cursus. Ik ben net begonnen met uitladen van de spullen als er een tiener langs komt fietsen. Nieuwsgierig kijkt hij om en besluit om te draaien. ‘Mag ik vragen wat je hier doet?’ klinkt het beleefd. Ik leg uit dat we hier iedere maandagmiddag staan met drinken, soms iets lekkers erbij. Dat er mensen uit de buurt langskomen voor een praatje om ons en elkaar beter te leren kennen. ‘Oh wat leuk, dat wist ik niet. Zal ik anders even helpen?’
Ik wil net de vlaggenlijn ophangen aan het hek. We raken aan de klets. Max heet hij, 12 jaar oud en zit in het eerste jaar van de middelbare. Ondertussen komt een buurman aanlopen.
Er is door een groepje buurtbewoners het idee geopperd voor een ontmoetingsplek in de speeltuin en daar wil hij me even over spreken. Fijn, want ik heb hem de afgelopen weken niet gezien. Ik ben benieuwd hoe het ervoor staat.
Wat de buurtfiets doet in de wijk
Zo verloopt de middag lekker gemoedelijk. Max moet aan zijn huiswerk en Ida komt naar buiten. Een andere mevrouw op weg naar de brievenbus blijft even plakken na mijn aanbod van een warme chocolademelk. Een buurtbewoner komt even langs, ze wil graag weten of ik haar kan helpen aan de contactpersoon voor een wandelgroep. We krijgen geregeld vragen van buurtbewoners of we even mee willen denken of weten waar ze terecht kunnen met een vraag.
Er klinkt een alarm uit een broekzak. ‘Oh, dat is mijn kippensoep! Die moet ik even van het vuur halen.’ De buurman loopt weg. Even later komt hij terug met een kom heerlijk geurende kippensoep samen met een lepel en twee stukjes stokbrood erbij. Ik sta net met Annelies te kletsen die met haar hondje aan is komen lopen. Vorige week heb ik haar voor het eerst gesproken en geprobeerd uit te leggen waarom ik hier wekelijks ben en wat de buurtfiets doet in de wijk. Het is soms wat lastig om woorden aan te geven als mensen er geen beeld bij hebben. Hoe leuk is het dat ze nu in de praktijk ziet wat er gebeurt.
Ondertussen stopt er een wit busje in de straat, Esmee stapt uit. Ze komt terug van haar werk op de werkplaats. ‘Hé, je hebt een nieuwe jas’ zeg ik. ‘Wat een mooie!’ Vorige week vertelde Esmee dat ze einde middag nog even ging shoppen met haar moeder, omdat de rits van de oude jas kapot was. Glunderend kijkt ze me aan: ‘Vind je hem mooi?’ ‘Heb je nog warme chocomel?’
Chips als verbinding
Terwijl ik voorzichtig een hapje neem van de nog hete kippensoep komen de drie tieners de straat weer in lopen. Een geopende zak chips in de handen. ‘En, hoe is de nieuwe chipssmaak?’ vraag ik. ‘Ja, best lekker! Wil je ook proeven?’ Daar zeg ik geen nee tegen natuurlijk. Smokey bacon en caramelised peach staat er op de zak. Ik moet toegeven, het is best een lekkere, en originele, combi. Ook Annelies krijgt de chipszak aangeboden. Lachend kijkt ze me aan: ‘Jij hebt best een leuke baan, of niet?’
