Het is inmiddels 16.15 uur als ik weer in de auto zit na een huisbezoek bij familie van de Pol. Op de radio hoor ik het weerbericht: ‘lichte motregen en af en toe een bui.’

Ik vraag me af of ik familie van de Pol zal bellen. Tijdens mijn huisbezoek vroeg meneer zich namelijk af wanneer het zou gaan regenen.
Een paar dagen geleden had hij mest op het gazon gedaan. Ik merk dat ik me betrokken voel bij hen, maar bedenk me tegelijk dat ze vanavond vast ook gewoon het weerbericht op tv zullen kijken.

Mevrouw van de Pol is 83 jaar en woont in Otterlo. Ik ken haar nu bijna twee jaar. Ik weet het nog goed: ze vroeg of ze met mij kon afspreken om te praten over haar man.

Meneer van de Pol is 87 jaar en vergeet veel. Mevrouw wilde het liefst ergens anders afspreken, zodat ze open kon praten. Daar neem ik graag de tijd voor, dus zo gezegd, zo gedaan.

Mevrouw vertelt dat haar man al jaren vergeetachtig is. Helaas wil hij met geen mogelijkheid naar de huisarts. Hun kinderen hadden al meerdere keren gezegd dat meneer hulp moest zoeken. Om deze reden besloot mevrouw als eerste stap naar mij toe te komen.

In de afgelopen twee jaar is mevrouw een paar keer bij mij op het mantelzorgtrefpunt geweest. Dit bleek niet passend voor haar.

Ze had wel behoefte aan een luisterend oor tijdens één-op-één gesprekken.

Zonder oordeel luisteren en samen de dagelijkse gebeurtenissen bespreken. Tijdens deze gesprekken kon ze eigen keuzes afwegen en zien wat het beste bij haar en haar man past.

Inmiddels is er een casemanager dementie betrokken. Deze ondersteunt door gesprekken te voeren over de mogelijkheden in de zorg. Ook geeft de casemanager praktische tips.

Inmiddels durft mevrouw de kinderen meer te vragen. Zij kunnen dan aangeven wat zij voor haar en haar man kunnen betekenen.

Ik vroeg haar of ze zichzelf als mantelzorger ziet. Ze antwoordde heel resoluut:

‘Nee, dat doe je gewoon, met heel veel liefde.’

Het zou misschien anders zijn als het niet je partner is, maar een vriendin of een ander familielid waarvoor je zorgt.

Ik vroeg haar wat maakt dat ze af en toe bij mij komt. Heel snel kwam het antwoord:

‘We hebben een klik.’ En dat is wederzijds.

Het raakte mij enorm toen ze een maand geleden plotseling op mijn inloopspreekuur kwam in het dorpshuis. Even bijpraten en vragen of ik tijd had.

‘Natuurlijk, daar ben ik voor,’ antwoordde ik. We gingen samen op kantoor zitten, waar we ongestoord konden praten.

We bespraken de afgelopen periode: wat er allemaal gebeurd was, wat er veranderd is in het ziektebeeld van haar man.

Na een uurtje kreeg ik bij het afscheid een enorme knuffel.

Dit raakte mij zo en voelde zo waardevol. Dat wilde ik met de hele ‘wereld’ delen. Vandaar dit interview.

Toen ik haar vroeg wat zij zichzelf gunt, was het antwoord wat ik eigenlijk al wist:

Die ene vaste dag in de week dat ze lekker weg kan: winkelen, wandelen, een kopje koffie met gebak of naar het tuincentrum. Daar kan ze een hele week op vooruit.

Eigenlijk mag niemand aan die dag komen. Dat maakt haar sterk: goed weten hoe je voor jezelf kunt zorgen om de zorgtaak langer vol te houden.

Wat ze andere mantelzorgers gunt, is een makkelijke partner of cliënt. Uit ervaring weet zij dat het ook anders kan.

Het gedrag van een partner met dementie kan zwaar zijn, juist omdat er gedragsveranderingen kunnen optreden.

Ik ben inmiddels klaar met de vragen en we kletsen nog wat verder. Dan hoor ik de deur: meneer van de Pol komt binnen.

Hij herkent ‘die leuke jonge mevrouw’, zoals mevrouw mij had genoemd, niet. Maar dat is niet erg.

Meneer zet voor iedereen een kop thee en vraagt aan zijn vrouw of er een beetje koud water bij moet.