Petra en Andries, beiden begin 50, zijn al 25 jaar getrouwd en hebben twee volwassen kinderen. Zij leven hun leven, totdat dit op een dag verandert.

Andries krijgt een CVA, ook wel bekend als beroerte. Hij wordt niet lekker tijdens zijn werk en belandt in het ziekenhuis. Dan is hij linkszijdig verlamd, maar dat komt gelukkig weer goed. Andries mag na een week naar huis en gaat dan overdag bij Klimmendaal revalideren. Alles lijkt erop dat hij heel goed herstelt van de beroerte.

Maar niets is minder waar. Daar waar hij fysiek weer stappen vooruitzet, moet hij mentaal een stap achteruitzetten. Zijn brein is veranderd, hij kan niet meer wat hij voorheen allemaal wel kon. Andries was planner bij een taxibedrijf en was altijd bezig met vooruitdenken, afspraken maken en inplannen. En laat dat nou juist hetgene zijn wat hij nu niet meer kan.

Niet kapot wel veranderd.

Dit staat allemaal in het boek dan Andries heeft geschreven; ‘Niet kapot, wel veranderd’. Hij beschrijft daarin zijn leven, de CVA en vooral ook wat er daarna gebeurde.
Andries heeft doorzettingsvermogen, dat blijkt wel. Maar zijn brein werkt niet meer mee. Plannen en uitvoeren zijn lastig, hij vergeet snel dingen. Het lukt hem niet om meerdere dingen tegelijk onthouden, is snel overprikkeld en vermoeid.

Dat door de CVA Andries zijn leven veranderd is, is wel duidelijk. Maar dat geldt ook voor Petra en de kinderen. Ondanks het feit dat Petra dit eerst niet zo zag, is zij nu mantelzorger van Andries. Petra vertelt dat ze vroeger mantelzorger was voor haar ouders, die beiden zorg nodig hadden.
Andries kan alles op het gebied van verzorging nog zelf, dus daarin hoeft ze niets te doen. Maar als na verloop van tijd blijkt dat Andries niet meer betaald kan werken, gaat Petra fulltime werken. “Andries kan wel dingen in huis doen, maar alleen als ik aangeef wat er moet gebeuren en dan in de stappen die nodig zijn”, vertelt Petra. “Bijvoorbeeld de was doen begint bij was sorteren, dan in de trommel, welk wasmiddel moet erbij en de graden instellen. En als de machine klaar is ga je de was eruit halen en ophangen. Dit is niet vanzelfsprekend meer en moet ik dus voor Andries plannen. En zo zijn alle dingen dus door mij voorbereid en kan Andries het dan wel uitvoeren. Maar dat vraagt ook veel van mij.”

Petra is het tweede brein van Andries. Zij denkt met hem mee, in hoe het voor hem haalbaar en goed te doen is. Na verloop van tijd gaat het wel beter met Andries, maar de mantelzorg voor Andries wordt ook wat vanzelfsprekend. Maar het is niet iets wat verandert, Petra blijft hem ondersteunen.

“De gedragsverandering van Andries is moeilijk”, vertelt Petra. “Ik heb een andere Andries. In de eerste jaren was er bijna geen erkenning naar mij, er werden weinig vragen aan mij gesteld, terwijl mijn leven ook veranderde. Ik heb in de eerste jaren ook geen hulp en ondersteuning gehad. Dat mijn rol in het gezin is veranderd vind ik ook wel lastig, want je hebt hier ten slotte niet voor gekozen. Daarom vind ik het belangrijk dat ik wel mijn eigen ding kan doen. Ik vind mijn werk heel belangrijk en fijn, dat lukt nu ook met de situatie thuis. Dat is fijn.”

Wat heb jij nodig?

Op de vraag wat een mantelzorger nodig heeft antwoord Petra “Erkenning is belangrijk, dat er rekening mee wordt gehouden dat het voor de partner en kinderen ook zwaar is of kan zijn”.

Tot slot, welk advies geef je aan andere mantelzorgers? “Schaam je niet en vraag om hulp. En neem tijd voor jezelf. Dit is niet altijd makkelijk en lijkt niet haalbaar, maar probeer daar toch een oplossing voor te zoeken, eventueel met hulp. Want tijd voor jezelf is heel belangrijk als je mantelzorger bent”, aldus Petra.

Wil je een gesprek naar aanleiding van dit interview, neem dan contact op met Mantelzorg Malkander via 0318- 20 80 80