Met een glimlach langs de deuren! 

Ik word wakker met een knoop in mijn maag. Het idee leek zo leuk, maar hoe zullen de mensen in de buurt het eigenlijk vinden dat ik ongevraagd met een mand vol kadootjes voor hun deur sta? 

Naar voorbeeld van een welzijnsorganisatie in Rotterdam wil ik ‘zonder agenda’ langs de deuren met een aardigheidje. Vandaag ga ik samen met collega Metske op pad in een gedeelte van ‘mijn’ wijk waar ik nog niet zoveel mensen ken. We gaan op vrijdagmiddag, omdat we van een plaatselijke ondernemer hebben begrepen dat dan de meeste mensen thuis zijn.

Glimlach in een blikje
Het idee: een glimlach! Een klein cadeautje voor de mensen in de wijk; een kaarsje in blik, ingepakt door mensen met een psychische kwetsbaarheid van organisatie Eleos om mensen een glimlach op het gezicht te geven en elkaar te ontmoeten. 
We beginnen in een terrasflat waar we de verdiepingen verdelen. De eerste twee adressen is er niemand thuis. Bij het opvolgende adres doet er gelukkig wel iemand open. Mevrouw is blij verrast en is nieuwsgierig naar onze organisatie. Ze vertelt dat ze samen met haar man omkijkt naar de mensen in de flat, die al op leeftijd zijn. Verderop gaat de eerste deur alsnog open. Meneer blijkt heel moeilijk ter been en omdat ik nog in gesprek ben, sluit de deur weer. Ik aarzel om nog een keer aan te bellen, maar mevrouw adviseert dit wel te doen, omdat meneer niet zo heel veel aanspraak heeft. Ook meneer is blij met het cadeautje. 

‘Iedereen verdient een Ellen’.
Ik kom ook bij de moeder van Ellen*. Ellen is, naar ik begrijp, een meisje met een zorgvraag. Ze is de jongste van 5 kinderen. Moeder vertelt over de inspanning die dit vraagt van haarzelf en hun gezin, maar zegt ook: “Iedereen verdient een Ellen!”. Ellen staat vrolijk in het leven, knuffelt graag met mensen en maakt hierin geen onderscheid, klein, groot, oud, jong, iedereen verdient een knuffel. Wat zou de wereld mooi zijn als we wat meer zo in het leven zouden staan. Ik vertel haar kort wat over de mogelijkheden voor mantelzorgers en wens haar een fijne dag.
‘Je komt precies op het juiste moment, dit is precies wat we nu nodig hebben’, hoor ik op een volgend adres.  

Wat leuk is dit eigenlijk hè?!
Het is fijn om samen met Metske langs de deuren te gaan, we stemmen tussendoor steeds even af waar we gaan lopen en kunnen ervaringen tussendoor uitwisselen: ‘Wat leuk is dit eigenlijk he?’ Metske heeft ook veel mensen gesproken waaronder een meneer wiens vrouw net geopereerd is, hij vindt het een mooi cadeautje om te geven aan zijn vrouw. 
Ook de nieuwsgierige jongetjes in de speeltuin worden door Metske verrast, met de belofte om de kaarsjes wel thuis af te geven en niet te laten slingeren.

Wanneer we naar de buurtfiets lopen om weer naar de Kolk terug te gaan, lopen we langs de speeltuin. “We hebben ze thuis afgegeven hoor!” roepen de jongetjes blij. 
Een mooi einde aan een mooie middag. Ik merk dat ik nu beter zicht heb op dit deel van de wijk en dat het goed is om hier vaker te zijn. Met een grote glimlach op mijn gezicht gaan we richting buurthuis. Wordt vervolgd!