Samen aan de kerkkoffie met Bep

Het is een fijne, zonnige ochtend als ik een rondje loop door ‘mijn wijk’. Ik loop wat willekeurige straten door om te kijken wie ik buiten tref. En wie er zin heeft in een praatje. Ik kom bij de grote speeltuin in de wijk, waar we ook wekelijks staan met buurtfiets. De afgelopen maanden hebben we hierdoor al best een aantal buurtbewoners leren kennen. De speeltuin is leeg, het is rustig op straat. Aan de overkant komt een meneer mij tegemoet lopen. Hij loopt wat wiebelig. ‘Hoi, ben je ook aan de wandel? Ik loop elke dag wel 3 keer even een ommetje.’ De man heet Bep.

Ik stel mezelf voor en vraag waar hij woont. Al ruim 40 jaar woont hij in deze buurt. ‘Ik heb altijd op de vrachtwagen gezeten, heerlijk vond ik dat’.  Bep noemt vol trots een aantal bedrijven waar hij voor gereden heeft. ‘Het was mijn lust en mijn leven.’ Maar tegenwoordig breng ik de oudjes nog naar het buurthuis hoor, met mijn auto. Die haal ik dan op’. Hij woonde altijd samen met zijn vrouw en dochters in het huis, tegenwoordig woont hij er alleen. Bep vertelt dat hij lang voor zijn vrouw heeft gezorgd toen ze ziek was. Hij mist haar nog iedere dag.

Vakantie op zo’n boot
‘Kom je anders mee voor een kop koffie?’ Ik zeg hem dat me dat heel gezellig lijkt, maar ook dat ik eigenlijk op weg ben naar de koffieochtend in de kerk, verderop. Heeft hij zin om met mij mee te gaan? Kom ik die kop koffie bij hem een andere keer drinken, beloof ik hem. Na een korte aarzeling besluit hij mee te lopen. ‘Ach, waarom ook niet. Ik kom eigenlijk nooit in een kerk, maar ik kan er best eens kijken natuurlijk’. We lopen langs de speeltuin, inmiddels zit er een oma op een bankje en spelen er wat peuters in de zandbak. ‘Van mijn dochter moet ik eigenlijk mijn stok meenemen, maar ik loop veel liever zonder’ verklaart Bep zijn wiebeligheid. Ik besluit maar een beetje bij hem in de buurt te blijven. ‘Volgende week ga ik op vakantie!’ vertelt Bep. We hadden gespaard voor een feestje om ons 50 jarig huwelijk te vieren. Maar dat heeft mijn vrouw niet mee mogen maken. Ik heb besloten maar van het geld op vakantie te gaan. Op zo’n boot, weet je wel? Alles erop en eraan’. Ik zie Bep genieten van de voorpret. ‘Het is jaren geleden hoor, dat ik op vakantie ben geweest’.

Kerkkoffie
Samen komen we de kerk binnen. Het is er gezellig druk. Het zijn veelal ouderen die er wekelijks koffiedrinken. Ik ga af en toe langs om een praatje te maken met buurtbewoners en de vrijwilligers van de kerk. Zo hoop ik dat er wat lijntjes ontstaan die wellicht later van pas komen. En dat de drempel iets lager wordt om eens wat te vragen.  Bep gaat wat onwennig zitten, maar ziet al snel een bekende buurvrouw. ‘U ken ik van de koffiegroep in het buurthuis!’ Ik zie hem ontspannen. Ondertussen raak ik aan de praat met een andere meneer. Ik vraag hem of hij hier vaker komt. Hij vertelt dat hij geregeld koffie komt drinken en ook de zondagse kerkdiensten bezoekt. Hij woont hier niet ver vandaan. Ook deze meneer blijkt jarenlang mantelzorger te zijn geweest voor zijn zieke vrouw. Hij woont inmiddels alleen en vindt het lastig om de dag te vullen. ‘Ik ga overdag vaak een paar uur slapen, dan gaat de dag wat sneller voorbij’. We praten nog even door en op mijn aanbod om eens bij hem thuis te komen om hierover door te praten, gaat hij graag in. Bep heeft inmiddels de koffie op en wil weer op huis aan. Ik stel hem nog even voor aan de vrijwilliger van de kerk in de hoop dat hij wellicht nog eens op de koffie wil komen. Ik loop met hem mee naar de deur ‘Die koffie kom ik binnenkort een keer halen hoor Bep,’ zeg ik. ‘Fijne vakantie volgende week!’